Wat honden mij leerde over leiderschap.
Sinds mijn vroege jeugd was er een hond in mijn leven. Altijd herders waar ik mee kon lezen en schrijven het waren altijd mijn beste vrienden. Ik had toen een paard en reed met de honden door het bos en de dorpen er omheen. De honden liepen altijd los mee want in mijn jeugdtijd hoefden honden niet aan de lijn. Nadat ik getrouwd was kwamen er natuurlijk ook honden in mijn leven. Het begon met een Mechelse herder Bella. Een hond die ik ophaalde omdat ze over was gebleven volgens de eigenaar. Pas veel later leerde ik dat Bella afgekeurd was voor politiehond. Hierbij worden honden getraind om mensen aan te vallen voor politie of handhavingsdiensten. Wat opviel met haar was dat tijdens het wandelen met haar ze helemaal los kon gaan op bijvoorbeeld een emmer die langs de kant van de weg lag. Die emmer moest kapot en ze was dan niet af te remmen. Ik dacht dat hoort bij de jeugd en ze is wat enthousiast.
Politiehond
Pas veel later leerde ik dat fokkers om dit soort honden te trainen ze bijvoorbeeld met een emmer de hond opjutten om deze aan te vallen. Dit soort trainingen beginnen redelijk onschuldig met een trekspel met bijvoorbeeld een handdoek of een emmer om de agressie van de hond te stimuleren. Daar moet al een sterke agressie inzitten want dat heb je nodig om een hond geschikt te maken voor het werk van aanval of verdedigingshond. Pas veel later laat je de hond mensen aanvallen meestal in van die hele dikke pakken of met een bijtmouw. Bella was niet geschikt voor dit werk want ze was te zacht en dus werd ze verkocht.
Abby de mechelse herder
Bella was een paar maanden alleen bij mij en toen kwam Abby erbij. Ook een Mechelse herder van een heel ander kaliber. Donna kwam meteen uit het nest bij ons terwijl Bella al een paar maanden oud was. Beide honden groeide op bij ons en alles was koek en ei, leiderschap was niet echt nodig, of toch wel? Wat bleek Bella was een heel andere hond dan Abby. Abby was lief en kon met iedereen goed opschieten maar Bella beet van zich af. Soms was ze boos en onhandelbaar. Ze was ook niet zo soepel als Donna. De dierenarts constateerde groeipijn en we kregen pillen en poeders voor haar. Echter veranderde dat niet echt haar humeur en op aanraden van de dierenarts kwam er een dame bij ons langs die tips gaf over de honden. Ook dacht zij dat Bella pijn had en daarom zo humeurig was. Ze masseerde Bella en dat leek beter te gaan. De dierenarts constateerde artrose en schreef nog meer pillen voor. Op een gegeven moment had ze zoveel pillen en maagbeschermers dat ze alleen nog bloed poepte en erg humeurig was. Ik dacht dat moet anders en via via kreeg ik een boek in handen van Morgens Eliassen een chemicus die zelf reddings- en speurhonden had.
Barf voeding
Dit boek bracht mij op het pad van Barf voeding voor honden. Deze methode schrijft voor om een hond te laten eten zoals ze dat in vrijheid eten. Als een groep honden een prooi vangt dan eten ze eerst de maag op met inhoud. Want daar zitten voor hen de waardevolle stoffen in die ze nodig hebben. Dat ging ik nadoen en uitzoeken waar ik wat kon halen. Ik hou niet van voorverpakte dingen waar kennelijk alles in moet zitten dus maakte ik dat zelf. De voeding voor hen bestond uit een volledige maaltijd van gemalen pens met gemalen groenten en kruiden. Deze maaltijd was de start van de week. De dagen erna kregen ze vlees en botten van lam, geit, kip en vis. En volgens Morgens na de eerste volledige maaltijd altijd een dag geen eten. Dat was zijn filosofie omdat de honden na het vangen van een prooi zoveel eten dat ze de dag erna niets meer hoefden omdat ze alles eerst moeten verteren. En wat bleek Bella reageerde daar heel goed op. Ze was minder humeurig en ze leek ook veel soepeler. Kon ze voor de Barf soms moeilijk zelf opstaan en gaan liggen zonder te grommen, was dat nu bijna helemaal verdwenen. Sterker nog, binnen een half jaar gebruikte ze geen medicijnen meer en was ze vrolijk. Ze kon zelfs weer door een schapenhek springen net als Abby dat zo soepel kon.
Hond met artrose oplossing
Wat had ik ontdekt voor haar, was dat mensen met artrose twee middelen voorgeschreven kregen. Dit waren Chondroitine en Glucosamine uit een potje. Ook weer via via kwam ik te weten dat deze twee stoffen van nature in het kraakbeen van bijvoorbeeld de luchtpijp zitten van o.a. lammeren, schapen en geiten. En ook weer op een hele gemakkelijke manier kreeg ik die vers te pakken via de slager waar ik ook het vlees voor de Barf vandaan haalde. Alles kwam als het ware gewoon op mijn pad. Hieruit bleek wel weer dat “als de leerling er klaar voor is, is de informatie beschikbaar”. Dit is wat deze honden mij leerde over leiderschap. Niet blijven aanrommelen maar erop vertrouwen dat er altijd een oplossing is. En deze oplossing kwam gemakkelijk en werkte daarom ook nog voor Bella. Maar ook Abby heeft het heel haar leven er goed op gedaan en ook nu nog voer ik Barf en zijn de honden gezond en fit.